NU ECHTE LOVESTORY

Zoals dat hij zelf nooit trakteerde (en als ik daarover met hem moet praten, vind ik dat zo dom. Zoiets moet van jezelf komen) en hij beloofde me vaak dingen zoals: we gaan samen dit of dat doen, maar dan kwam het er nooit van... Dat vond ik echt niet leuk, maar voor de rest was het een hele aardige jongen die die dingen niet bewust deed ofzo. Het zat gewoon niet in hem om romantisch te doen, denk ik, al beweerde hij zelf altijd dat hij een enorm romantische jongen was (nu ja, zeg).
Toen kwam de zomervakantie en hij ging bijna 2 maanden lang weg naar een heel ver land. Ik begon zelf steeds meer te denken aan andere jongens, aan een nieuwe relatie, waarbij ik niet de hele tijd moeite moest doen om de jongen zo gelukkig mogelijk te maken (wat hij ook was!) en er zelf niet veel voor in de plaats kreeg. Mijn vriendje was enorm verliefd, maar het leek alsof hij al mijn hints negeerde. Dat ik bijvoorbeeld heel graag een kettinkje wilde van hem, gewoon symbolisch, en het dan altijd dragen, vond ik een romantische gedachte. Omgekeerd deed ik alles wat ik kon om hem nog gelukkiger te maken, elke dag.
Maar goed, ik was enorm verliefd op hem en hij was echt heel lief, dus ik vergat die dingen meestal weer snel. Toen begon hij over seks. Ik zei dat ik eigenlijk nog wilde wachten (we waren toen 4 maanden samen). Ik wilde het met maar met 1 persoon doen, niet uit geloof of weet-ik-veel, gewoon voor mezelf. Ik vond dat echt een leuke en mooie en vooral romantische gedachte. Dus ik bleef nog een tijdje maagd... ik dwaal af. Dus, de zomervakantie begon en ik begon steeds meer te denken aan een nieuwe relatie, aan iemand die mij gelukkig wilde maken en blijven maken en niet dacht van: "Ok, nu heb ik haar en nu hoef ik geen moeite meer te doen, als ze maar van me houdt." Dat gevoel gaat echt weg na een tijdje hoor, je moet dat aandacht blijven geven.
Ik praatte erover met een goede vriend van mij en hij zei alleen: "Wees blij dat je zo een jongen hebt gevonden die echt van plan is om met je te trouwen!" Nouja... ik voelde me ook niet begrepen door hem toen. Na de zomervakantie zag ik hem weer, maar de gevoelens waren anders. Ik wilde langs de ene kant niet meer. De liefde verzwakte steeds meer en meer. Een maand later heb ik het uitgemaakt. Nog tot vorige week probeerde hij telkens om het weer goed te maken en begreep mijn keuze niet.
Ik was gewoon niet verliefd meer, vond hem wel aardig, maar ik wilde hem liever niet als mijn 'partner', eerder als leuke aardige vriend waar ik goed mee kan praten.

Ik heb nu al iets meer dan één maand met mijn beste vriend, waar ik eigenlijk geen relatie mee wilde beginnen. Dat leek mij echt niet verstandig. Ik vond hem gewoon zo erg leuk dat een relatie de vriendschap kon verpesten als het uit zou gaan. Hij was echt verliefd geworden toen het uitging met mijn ex. Stilaan kreeg ik ook gevoelens en voordat ik het wist, zaten we te knuffelen en kussen... en we kregen iets samen. Ik vertelde hem dat ik schrik had voor onze vriendschap mocht onze relatie misgaan. Maar hij zei dat dat absoluut niet nodig was, want wij zijn 2 types die nooit ruzie (kunnen) maken of nooit kwaad worden, dus mocht het uitgaan, dan zal dat vriendschappelijk gaan. Maar hij zei ook: "Waarom denk je dat het uit zou kunnen gaan?' Ik had geen idee, ik wilde ook helemaal niet dat het ooit uit zou gaan. Ik wilde gewoon zeker weten dat hij, wat er ook moge gebeuren, mijn beste vriend zou blijven. Ik wil hem gewoon echt niet kwijt. De leukste momenten van mijn leven heb ik met hem en we hebben gewoon ook echt ALLES gemeen. Ik heb me aan echt helemaal niks moeten ergeren bij hem, nooit. En echt waar, niet om zomaar iets te zeggen, ik word echt elke keer dat ik hem zie NOG verliefder en nog gelukkiger. Ik heb nu schrik dat ik eindig zoals mijn ex : in de steek worden gelaten door de liefde van je leven en je kan er niks aan doen. Ik hoop echt dat hij het nooit uitmaakt, want ik zou het in ieder geval nooit kunnen bij hem. Hij is echt alles wat ik zo graag wil.

Ik wilde ook geen seks voor het huwelijk (wat eigenlijk 'je ware liefde' zou moeten betekenen), maar bij hem ging het ineens vanzelf. Ik voelde me eerst heel zenuwachtig toen hij me begon uit te kleden en ik dacht: "Nee, we zijn nog maar net samen, al vind ik hem perfect, het is te vroeg, het is een grote stap, ik kan daarna niet meer terug." Maar toch hield ik hem niet tegen, want ik voelde mij gewoon zo erg gelukkig met hem. Ik dacht ook: "Al trouwen we niet en hebben we samen geen toekomst later, ik vind het toch niet erg dat hij dan maar mijn eerste is. Ik hou gewoon zoveel van hem en zoveel kan ik nooit meer van iemand houden."
Erna lag ik in bed en dacht: 'Vind ik het nu erg dat ik ontmaagd ben? Hmm eigenlijk ben ik erg gelukkig nu."

Francesca, 19 jaar