OVER MIJN EERSTE KEER

Zij weet dat namelijk niet en ze had ooit gezegd dat ze niet wou dat ik het deed voor mijn 17de verjaardag (wat ik toen nog niet was). Maar dat was drie maanden voor mijn verjaardag, dus, ik weet niet... :s Maar ik wil iets anders zeggen aan veel meisjes: bereid dat namelijk psychisch voor met je lief, daardoor was het bij mij perfect. Iedereen zegt dat je dat niet moet afspreken maar ik denk dat als je het een bepaald moment geeft (zoals bij mij op Valentijnsdag xp), dan kan je er beter een gedacht van maken. Want als je het niet op voorhand weet, dan ben je ook nooit zeker. Ja, ik heb het moeilijk gehad om eindelijk de stap te zetten. Ik was bang voor wat er daarna zou komen en ook voor de pijn. Ik weet zelfs nog dat ik ben beginnen panikeren in de kerstvakantie. Dat kwam omdat we elkaar aan het verwennen waren en ineens zegt mijn lief dat hij me wil. Ik was aan het panikeren omdat ik al zo aan het vechten was met mijn gedachten. En ik denk dat ik meer weende uit angst voor dat ik de verkeerde beslissingen zou nemen. Even later ben ik er achter gekomen dat ik er klaar voor was :) Ik heb het mijn lief verteld en dan was het zich mentaal voorbereiden op de dag. Ik geef toe dat ik zot werd toen da 'k die dag wakker werd. Maar 's avonds hebben we een film bekeken en na de film is het gekomen. Ik vond het nog leuk. Ik had wel pijn maar ik was aan het glimlachen. En het schoonste van al was dat hij ook glimlachte naar mij :D Ik ben nu wel blij, ook al doet het nu nog pijn (soms veel). Ik heb er nog altijd geen spijt van. Maar dat is ook omdat ik zeker ben van mijn relatie. We hadden veel meegemaakt en we zijn er veel sterker uit gekomen. Dat is het belangrijkste: dat je zeker bent van je relatie, anders loopt het altijd fout :) Ik wens aan iedereen hetzelfde genot toe als ik had X.

Corazon, 17 jaar