Een aantal jaren geleden zat er bij mij iemand in de klas die anorexia had. Ze kon nauwelijks nog op een stoel zitten van de pijn, haar staartbeentje was te zien door haar kledij, net als haar ruggengraat. Ze verloor haar op haar hoofd en kreeg op haar armen en gezicht haar bij. Ze had altijd kou..... Door de aanhoudende opmerkingen van onze klas van toen en ook door de directie denk ik, is ze uiteindelijk naar een psycholoog gegaan . Ze wilde niet zo mager zijn en probeerde wel te eten , maar het ging niet.

Ik denk dat je veel geduld moet hebben om haar dit te vertellen. je moet haar ook duidelijk maken dat je bezorgt bent om haar en dat je dit zegt voor haar eigen welzijn. Sommigen nemen het heel kwalijk als je hen iets zegt over hun magerte....

Ik wens je nog heel veel succes.