Onlangs las ik ergens dat er 70% minder kans is dat je uit mekaar gaat wanneer je trouwt met je beste vriend. 

Nu weet ik ook wel dat je een huwelijk moeilijk kan vergelijken met een jeugdrelatie. En toch denk ik dat ik bij die 30% hoor. In het vijfde middelbaar heb ik Clint ontmoet tijdens een biologiepracticum. (Zeer toepasselijk dus). Omdat we elke dinsdagnamiddag twee lesuren aan onze taak moesten werken, begonnen we mekaar steeds beter te leren kennen. Hoewel het altijd wel leuk was, zagen we mekaar in het begin echt alleen maar als klasgenootjes en labopartners.

Tegen de honderddagen in het zesde jaar waren we echter heel goede vrienden geworden. We hadden met mekaar afgesproken dat we op onze dertigste verjaardag zouden trouwen als we beiden nog single waren. Die belofte kwam op de honderddagen ook terug ter sprake. We hadden die avond bij mijn thuis afgesproken om een filmpje te kijken. Al snel ging het echter over onze toekomstplannen na de middelbare school.

Ik weet ook niet helemaal hoe het kwam, maar plots had ik enorm schrik om Clint te verliezen wanneer onze wegen zouden 'scheiden'. Ook mijn gevoelens voor hem, waarvan ik voordien sporadisch enkele keren last had gehad, waren plots helemaal terug. Omdat ik nu even de moed had gevonden zei ik: 'Ik zou het nog eens over toekomstplannen willen hebben.'

Tot in de zomervakantie waren we een fijn koppel, maar mijn gevoelens verdwenen al snel. Uiteindelijk begonnen we allebei door te krijgen dat onze relatie eerder steunde op 'waarom niet' dan op passie. We besloten dan ook uit elkaar te gaan zodat we ongehinderd nieuwe mensen konden leren kennen op de hogeschool. Nu spreken we mekaar nog wel af en toe. Het is niet dat we ruzie hebben ofzo, maar helemaal hetzelfde zal het toch nooit meer worden.

Iris, 20 jaar

Geschreven door Jonas Faes