Mijn eerste keer, ik dacht dat ik er klaar voor was. Bovendien was ik niet echt bang, maar eerder benieuwd. Tot ik met mijn vriendinnen aan het praten was. 

Ik had net verteld over mijn plannen tijdens de pauze. “Ik zou er niet te veel van verwachten”, zei een van mijn vriendinnen tegen me. “Het is niet echt fijn. Als meisje heb je er niets aan”. Mijn andere vriendinnen knikten instemmend.

Vervolgens begonnen ze elk over hun eigen ervaringen. Twee van mijn vriendinnen vertelden over hoeveel pijn het deed en dat de lakens achteraf onder het bloed zaten. Plots was ik niet meer zo zeker van mezelf. Maar als we het voorzichtig zouden doen, viel het hopelijk toch nog wel mee? 

Enkele weken later was mijn vriend alleen thuis. We gingen samen op zijn bed naar een film kijken. Die was nog maar net begonnen, en ik voelde mijn vriend dichter tegen me aan kruipen. Hij leunde tegen me aan met zijn hoofd op mijn schouder. Zijn arm streelde over mijn bovenbeen. Dit was het moment waar we alletwee naar toe hadden geleefd en nú ging het gebeuren.

Er ging opeens van alles door mijn hoofd. Ga ik het wel goed doen? Het zal toch niet te veel pijn doen? Wat als ik bloed? Daar zal hij vast ook op af knappen! Wat als hij het ziet en niet meer verder wil gaan?

Ik probeerde niet te veel te laten merken. Maar mijn vriend had al meteen door dat ik gespannen was. Dus vertelde ik hem eerlijk waar ik mee zat. We spraken af dat we het rustig aan gingen doen en mijn tempo zouden volgen. “Alles komt goed”, zei hij glimlachend. 

In tegenstelling tot bij mijn vriendinnen, viel het bij mij heel goed mee! Oké, het was wel een beetje vreemd toen hij met zijn penis bij mij binnenkwam. Maar het was geen echte pijn. Bovendien heb ik helemaal niet gebloed!

Ik denk dat het echt voor iedereen anders is en wat zeker heeft geholpen, is dat mijn vriend zo geduldig en lief is. Alleen jammer dat we niet zo vaak alleen thuis kunnen zijn, anders zouden we zeker al een volgende keer inplannen :-)

Carol, 18 jaar