Ik ben van nature heel jaloers, en dat keert zich vaak tegen mij.

Overlaatst betrapte ik mijn vriend op een leugentje. “Nee, ik ken dat meisje niet en ik heb nog nooit een berichtje naar haar gestuurd!”, terwijl hij natuurlijk had moeten weten dat meisjes als ik altijd overal achter komen. Sindsdien vertrouw ik hem een beetje minder, en dat gevoel kende ik nog niet.

Vorige week mochten we van onze ouders voor de eerste keer bij elkaar blijven slapen. Zijn smartphone lag heel verleidelijk en uitnodigend naar mij te kijken wanneer hij al sliep.

Ik kon er niet aan weerstaan en nam een kijkje. Mijn hele lijf rilde, uit angst dat ik iets zou lezen wat ik eigenlijk niet zou willen lezen.

Uiteindelijk vond ik niets, dus hoefde ik me geen zorgen te maken. Of zou hij alle verdachte zaken snel verwijderd hebben?

Er ging vanalles door mijn hoofd. Het kon toch niet dat er helemaal niets in zijn telefoon stond? Hij had sowieso iets te verbergen. Daar lag ik dan.

Ik had onze eerste keer samen slapen totaal anders voorgesteld. En het ergst van al is, dat dat mijn eigen schuld was.

Ik weet dat het niet oké is om in een ander zijn privéleven te snollen, want ja je hebt nog steeds een privéleven ook al zit je in een relatie. Ik wist dat ik dat niet mocht doen en toch lag ik daar te zoeken naar iets ‘verdacht’.

Tot op vandaag weet mijn vriend niet wat ik heb gedaan, en ik ben ook niet van plan het hem te vertellen. Ik heb enkel aan mezelf beloofd dat ik nooit nog in zijn gsm zou kijken. Hopelijk hou ik me daar ook aan.

Ellie, 16 jaar

 

Geschreven door Laura Jacobs