De laatste tijd loop ik steeds liever rond in baggy truien, met baggy broeken en gewoon alles wat comfortabel aanvoelt.

Ik hou niet van strakke kleedjes, ik ben niet geïnteresseerd in uitgaan, make-up zegt me niks en het liefst zou ik voetballen met mijn buurjongen. Mijn ouders zeiden altijd dat het maar een fase was. Ooit zou ik wel een leuke jongen tegenkomen en dan zou ik me wel vrouwelijk voelen - dat is nog niet gebeurd.

Wat mijn ouders dan ook niet weten is dat ik op de hogeschool nu wel ben ingeschreven als Daisy, maar iedereen noemt me Davy! ’s Ochtends vertrek ik met een oversized trui, en neem ik een pet mee in mijn rugzak. Mijn rokje vervang ik ergens in een toilet dan ook door een shortje, en ik ben al een tijdje gestopt met mijn benen te scheren. Telkens als ik uit het meisjestoilet stap, kijken mensen wel even raar, maar het lijkt dan gewoon alsof ik me even vergist heb.

Voorlopig vind ik het niet nodig om tegen mijn ouders te vertellen, maar mijn medeleerlingen stellen wel steeds meer vragen. Hoe ik me kleed, en hoe ik me voel, dat zou alleen ik moeten mogen bepalen. Ergens snap ik wel dat mensen een verklaring willen, maar wat moet ik iedereen vertellen, als ik het zelf nog niet helemaal zeker weet…

Davy, 19 jaar

Geschreven door Sara Mae