Wat is het toch aan zomerweer dat alles zo rooskleurig maakt? Zodra de vakantiemaanden aanbreken en we het geluk hebben dat zonnestralen onze dagen oplichten is alles beter.

De natuur ontluikt na een lange periode van onderdrukking, de binnenstad stroomt vol met opgewekte mensen, eten smaakt beter maar vooral de liefde ziet er zo veel aanlokkelijker uit.

Ik kan het niet goed verklaren maar meisjes zien er altijd mooier en eveneens behaaglijker uit in de hoogdagen van het jaar. Misschien ligt het aan de veranderende klederdracht bij warm weer? Mmm die puur biologische benadering wil ik vermijden, ruikt naar platte oppervlakkigheid. Het gemoed schiet bij iedereen de hoogte in en het is die overvloed aan hormonen en oprechte vreugde die er voor zorgen dat onze buiken een heuse broedplaatsen voor vlinders worden. Die buitensporige verzameling van kriebels vindt dan meestal zijn uitweg in een ongeëvenaarde opwelling van vakantieliefde.

Voor mij is op vakantie alles beter, mooier, grootser en vooral romantischer. Ook al woon ik in het prachtige Gent, steden of streken die je bezoekt op reis en de mensen die je daar tegenkomt zijn nieuw en verfrissend. Ieder jaar dat ik op reis ga trap ik in dezelfde val, vakantieliefde. Sinds mijn 24ste ga ik vaak met vrienden of alleen op reis en elke keer gebeurt het opnieuw, ik word smoorverliefd op een meisje, of naarmate ik ouder werd een vrouw, die ik tegen het lijf loop.

Dit proces heeft mettertijd een vast verloop gekregen. Meestal gebeurt het op één van de eerste dagen, op de luchthaven, het hotel of de camping. Plots staat ze daar, de vrouw van mijn dromen. Wat ik ook probeer, ik kan ze niet uit mijn hoofd zetten en na een tijdje van oeverloos gepieker moet alles wijken voor een eerste contact.  Ik ben vrij direct dus als de kans op een gesprek zich voordoet grijp ik die met beide handen.

Ongeacht of er nu verder nog iets gebeurt, mijn gedachten zijn voor de rest van mijn verblijf ingepalmd. Wanneer de vonk overslaat probeer ik zoveel mogelijk van mijn tijd bij haar door te brengen en anders vlucht ik weg en kruip in een schelp waar geen doorkomen aan is. Hoe dan ook, voor mijn reisgenoten is mijn traditionele vakantiecrush elk jaar opnieuw een ware lijdensweg. Ik besef wel dat iedere keer opnieuw mijn reis aan een ander meisje toewijden niet de meest verstandige keuze is. Hoe het ook afloopt, ik kom gestresseerd en droevig terug, niet ideaal als vakantie. Maar ach verliefd zijn is zo fijn, meneer!

Lennert, 29 jaar

Geschreven door David Eeckhout