Het internet is toch een prachtig medium. Elke gewone sterveling kan zijn of bezigheid delen met de rest van de wereld zonder daar buitengewoon veel moeite voor te doen.

Daarbovenop maakt het niet uit of die bezigheid ernstig, revolutionair, ludiek of ronduit banaal is. Ook op het gebied van relaties vind je alle mogelijke informatie terug in een verpakking van tekst of beeld.

Er is een vraag die velen onder ons bezighoudt, al sinds duizenden jaren geleden de eerste mensaap op een aantrekkelijke soortgenoot afstapte. Namelijk: “hoe knoop ik nu in hemelsnaam een gesprek aan met een oogstrelende vreemdeling?”

Met het internet van vandaag de dag plak je die vraag gewoon in de zoekbalk en voilà, een onuitputtelijke bron aan antwoorden verschijnt op je scherm. Elke mogelijke openingszin (van zeer eenvoudig tot grenzend aan het absurde of gewoonweg platvloers) is te bekijken op menig videokanaal.

Er is dus genoeg inspiratie te vinden om meisjes aan te spreken. Er is alleen één probleem: ik vind in de verste verte de moed niet om zo rechtuit te zijn.

De zelfzekerheid die mensen ten toon spreiden in de desbetreffende videofragmenten overdondert mij. Ik voel me niet bijster goed in mijn vel en verstop me daarachter. De onzekerheid over mijn uiterlijk houdt mij tegen en ik dacht dat zo’n houding vrij doorsnee was.

Beeld je mijn verbazing in wanneer ik gewone knapen doodleuk en onbevreesd op meisjes zie afstappen. Wat mij het meest verbaasde en licht bedeesd achter liet was het feit dat hun directheid vaak positief wordt onthaald. Zo’n oprechte en eerlijke benadering verrast mensen.

Het is waarschijnlijk raar om te lezen als je van nature een zekere spontaniteit hebt, maar ik zit vooral met zware gedachten die me tegenhouden om tot actie over te gaan. Gewoon op iemand afstappen in plaats van uren lang gepeins en getwijfel, durf ik dat, kan ik dat wel?

Ik weet niet of het met zelfvertrouwen te maken heeft of met een aangeboren onbevreesdheid. Bestaat er zoiets als een krijgers-gen? De hoop dat ik het kan aanleren, en dat het groeit na een periode van trail and error, zal ik altijd blijven koesteren. Dus wie weet, misschien ben ik het wel als er ooit eens een onbevangen jongen op jou afstapt om je telefoonnummer te vragen.

Thomas, 22 jaar

Geschreven door David Eeckhout