Soms droom ik rare dingen, maar dat zal iedereen wel hebben. Onlangs droomde ik een oude man te zijn, en keek door de ogen van een ander naar de meest bizarre treinrit van mijn leven.

Ik zag mezelf zitten door de ogen van een andere reiziger. Afgaande op mijn handen was ik een man van een zekere (hoge) leeftijd. Het duurde even voordat het tot me doordrong waar ik was. De trein had ik al snel door, de rest moest even inzinken. 

Ik herinner me de bewuste treinrit nog, ik was ongeveer 17 jaar op dat moment. Ik woonde zelf in Gent en was op de terugweg van familie uit Nederland. In Antwerpen stap ik over op de trein die mij thuis zou brengen. Ik zit alleen in een vierzit wanneer de trein vertrekt. De volgende halte stappen er drie meisjes op, ze kijken even rond en vragen of ze bij me mogen komen zitten. 

Ze waren duidelijk in een hevig gesprek verwikkeld. Het ging over het uitvragen van een jongen, iets wat het blonde meisje graag wou doen. Ik weet hun namen niet meer maar gelukkig hebben ze alle drie een andere haarkleur. 

Het blonde meisje zat naast me, tegenover ons zaten haar vriendinnen. De ene had lichtbruin haar en de andere iets tussen zwart en donkerbruin. Het meisje met het zwarte haar argumenteerde dat ze moest wachten tot hij haar uitvroeg, haar vriendin ging daar niet mee akkoord.

Het blonde meisje luisterde naar het gekibbel van haar vriendinnen, tot er een stilte viel. Ik zat er maar wat bij en deed mijn best om niet te luisteren, maar iedereen weet dat zoiets ijdele hoop is. plots draait ze haar hoofd en kijkt me aan: 

Blond meisje: Wat zou jij doen?

Ik: Ik?

Blond meisje: ja jij?

Ik: wel als jongen zou ik niet lang moeten nadenken om je uit te vragen. Maar als ik jou was zou ik het hem zelf vragen en niet wachten, dat is helemaal niet vreemd ofzo.

Blond meisje: Ooh dat is lief, bedankt voor je mening (licht blozend).

Ik: Sorry, ik heb mijn best gedaan om jullie gesprek niet te volgen maar dat is dus niet gelukt.

Het was raar om mezelf bezig te zien, het leek minder stuntelig dan toen het op dat moment aanvoelde. Ik raakte betrokken in hun gesprek. Zij moesten naar Kortrijk terwijl ik in Gent zou afstappen. Op het moment dat de jonge versie van mezelf opstaat om zijn reiskoffer te pakken, steekt het blonde meisje een papiertje in mijn jaszak. Ik had me altijd afgevraagd op welk moment ze het had gedaan. Ik ken het briefje nog woord voor woord:

'Je leek me lief en misschien werd jij mijn hartendief, maar je vroeg het niet ooh waarom,

Nu word je nooit mijn bruidegom,

Groetjes, Pam'


 Arne, 22 jaar

Geschreven door David Eeckhout