Ik weet dat het dom is maar ik had een mindere periode, veel werk en stress enzo, en toen ben ik wat slordig met mijn pil omgegaan. 

Toen mijn strip op was, bleven mijn regels uit. En toen begon ik een beetje ongerust te worden. En jawel, een test gedaan en ik ben zwanger!

Nu heb ik zware discussies met Jef, mijn vriend. We zijn al zeven jaar samen, wonen al een tijdje samen en het gaat eigenlijk wel goed tussen ons. En later wil ik wel kinderen hebben met hem, maar nu, ik weet het niet. We werken alle twee en ik zou gewoon liever nog even wachten en nog wat genieten van het leven.

Maar Jef is nogal categoriek. Hij vindt dat als we nu die zwangerschap en de geboorte niet aankunnen, dat dat dan veel zegt over onze relatie. “Als je nu zou beslissen om een abortus te doen, dan weet ik niet of onze relatie nog zin heeft.” Zei hij gisteren nog. Het is niet dat hij persé tegen abortus is, dat is het niet. Hij vindt dat als je al zo lang samen bent en die zwangerschap is er, ook al was het niet zo gepland, dat je er dan maar voor moet gaan.

Ik weet echt niet wat ik moet doen. Het zal zo al twijfelachtig worden of hij nog wel met mij wil blijven als ik toch voor een abortus kies en eigenlijk ben ik er tegen om zoiets alleen te beslissen, daar moet je toch samen voor kiezen. En stel dat het later moeilijk wordt om zwanger te geraken, ga ik me dan niet schuldig voelen. Gaat hij me dan geen verwijten maken? Ik weet het niet….

Ruth, 27 jaar

Geschreven door Seppe Struyf