Ik heb al een tijdje last van mijn klokkenspel, mijn edele delen, mijn mannelijk voorplantingsorgaan, enzovoort.

Het probleem is dat ik nogal schroom heb als het op zulke zaken aankomt. Dat valt waarschijnlijk ook op uit mijn absurde woordkeuzes om toch maar niet 'penis' te gebruiken. Terwijl ik er echt wel last van had, durfde ik niet naar de dokter te gaan.

Ik vond het ook moeilijk om er met mijn vriendin over te praten. Toen ik zei dat ik geen zin hadom de liefde te bedrijven (gewoon seks hebben dus), geloofde ze me niet. Best vreemd, dat meisjes geen zin kunnen hebben maar wanneer een jongen dat zegt er meer achter zit?

Oké akkoord, dat was nu ook zo, toch was ik even op mijn tenen getrapt. 

Lang kon ik geen weerstand bieden aan haar kruisverhoor. Ik liet mijn broek zakken en toonde waarom ik vandaag liever geen fysieke interactie aanging. Een roodgloeiende eikel staarde haar dommig aan. Ook ik werd er rood van. Ik beloofde aan mijn vriendin dat ik spoedig hulp zou zoeken.

Ik besloot uiteindelijk om er toch nog een nachtje over te slapen. Wie weet ging het gewoon vanzelf weg hé. De volgende avond (zonder enige verbetering overigens) zat ik met vrienden op café.

Ik weet niet meer hoe het gesprek verliep, maar plots ging het over gênante momenten. Timo vertelde dat zijn vriendin naar de dokter was geweest met een blaasontsteking. “Oeh daar zou ik zo hard geen zin in hebben”, zei ik. “Ja leuk is het niet maar wat ging ze anders doen, er mee blijven rondlopen?”, antwoordde hij, “Dat is al helemaal idioot.”

Plots drong het tot me door, idioot was wel de juiste omschrijving. Waarom bleef ik het uitstellen - omdat het onaangenaam is? Mijn dokter heeft vast al honderden klokkenspellen zien passeren en veel onaangenamere zaken gezien dan enkel mijn kruis.

De volgende morgen maakte ik een afspraak. Na welgeteld vijftien onaangename minuten was ik op weg naar huis met een voorschrift op zak.

Nu nog de apotheker…

Boris, 26 jaar

Geschreven door David Eeckhout