De laatste tijd krijg ik af en toe op familiefeestjes de vraag of ik al een vriendje heb. Meestal komt die van een iets te nieuwsgierige tante, eentje die nog niet weet dat ik min of meer uit de kast ben.

Ik denk dan altijd “nee, een vriendje heb ik niet”. Mijn vriendjesloos-zijn was mijn vriendinnen vroeger ook opgevallen. Soms probeerden ze me dan te koppelen aan maten van hun liefjes… maar nu doen ze dat gelukkig niet meer.

Ik was nooit echt geïnteresseerd in jongens, of toch niet op dezelfde manier als mijn vriendinnen of mijn zus. Vroeger heb ik eens met een jongen gekust tijdens het spel waarheid-durven of doen, maar het deed me niet echt iets. Eerst dacht ik dat het kwam omdat ik niet verliefd was op die jongen, of dat hij of ik iets fout deed. Maar sinds m'n eerste kus met Krisje, een meisje, weet ik wel beter.

Die kus kwam er heel spontaan, tijdens het voorbereiden van een taak voor Nederlands, opeens waren haar lippen op die van mij. Ik schrok er van. Het was zeker te zien aan m'n gezicht, want die ging binnen de seconde van wit naar bloedrood.

We waren al een tijdje vriendinnen, maar de laatste tijd had ik ferme verliefde gevoelens voor haar gekregen. Ik had nooit gedacht dat ze ook verliefd op mij zou kunnen zijn. Krisje is heel mooi en trekt altijd de aandacht van de knapste jongens. Die kus had ik totaal niet verwacht.

Maar op dat moment was het alsof er in me van alles op z’n plaats viel. Ik val niet op jongens maar op meisjes.

 Emma, 16 jaar

 

Geschreven door Alizé Deschacht