Ik las onlangs een artikel over Freddie Ljungberg in een Britse krant waarin ze vrij veel aandacht besteden aan zijn uiterlijk.

Ze beschrijven vooral het feit dat iedereen denkt dat hij homo is, enkel en alleen door het feit dat hij een excentrieke kledingstijl heeft en graag gaat shoppen. Ik voelde mij meteen aangesproken, al moet ik zeggen dat ik me bijna op dezelfde fout heb betrapt die de journalisten maakten. Ik googelde hem en mijn instinct zei me dat hij wel homo moest zijn. Zoals zovelen ook over mij denken...

s’Ochtends sta ik graag wat vroeger op en besteed ik die extra tijd lekker voor de spiegel. Ik zorg er dan voor dat mijn haar perfect op zijn plaats ligt. De baard word telkens wat bijgeschoren en na de ‘finishing touches’, soms wat make-up of extra gel, verhuis ik naar de kleerkast. Na een heleboel dingen aan te doen en weer uit te trekken vind ik dan meestal wel iets dat past bij mijn bui van de dag.

Op school zijn mijn vriendinnen weleens kritisch over mijn kledij. Soms is het uitstekend, andere keren vinden ze dat ik er te extravagant bij loop. De jongens zijn natuurlijk het ergste, ze geven commentaar en maken allusies op het feit dat ik homo ben. Ik word ook niet uitgenodigd om met de jongensgroep op te trekken. Ik trek er mij niet te veel van aan, mensen genoeg op deze aardbol. Soms erger ik er mij wel aan dat ze mij als homoseksueel zien; ik val helemaal niet op jongens! Soms antwoord ik bitsig terug als ik commentaar krijg of komen er woordenwisselingen van. Maar even vaak trek ik gewoon mijn schouders op.

Ik zou net als Ljungberg al lang moeten weten dat homoseksueel genoemd worden nooit een belediging mag zijn. Als iedereen denkt dat ik gay ben omdat ik veel tijd besteed aan mijn uiterlijk, is dit in feite toch vooral een positief iets. Zoals Ljungberg zei: "gay men can be very fashionable, so maybe it's a compliment."

Robert, 18 jaar

Geschreven door Simon Herteleer