Ik kende Hanne al lang. Al van toen we drie jaar waren, waren wij de beste vriendinnen. We gingen samen naar de kleuterschool en de tekenschool. 

Hanne en ik waren heel 'close'. We kenden elkaar door en door. We vertelden elkaar alles, gingen iedere week samen op stap. Er was niemand die ik zo veel vertrouwde.

Vorig jaar werd Hanne 21 jaar. Ze gaf een feestje voor al onze vrienden. Er werd gedronken, gedanst en gefeest als nooit tevoren. Het zou vast en zeker een party worden om nooit te vergeten. Om middernacht verjaarde ze en een jongen die al jaren verliefd op haar was kuste haar onverwachts in een half dronken bui. Ik zag alles gebeuren, lachte me kapot, maar zag tegelijkertijd dat Hanne dat helemaal niet grappig vond. Ze duwde de jongen van zich af en liep naar het toilet.

Even later ging ik haar opzoeken om te kijken of alles goed ging met haar. Hanne huilde hard, op haar eigen verjaardag, en vertelde me onverwachts wat ze al jaren lang voor me had verzwegen. Ik kon mijn oren niet geloven, want wat Hanne plots opbiechtte was groter dan een geheim. 'Ik denk dat ik op meisjes val, want ik heb gevoelens voor je en ik kan het niet langer meer verbergen', snikte ze luid.

Ik wist niet wat ik zeggen moest. Uit paniek rende ik de toiletten en de feestzaal uit. Ik verliet het verjaardagsfeestje zonder Hanne een gelukkige verjaardag te wensen. Zonder om te kijken reed ik met mijn auto naar een plek waar ik rustig kon nadenken. Allerlei soorten gedachten raasden door me heen. Geen enkele deed me beter voelen. Ik voelde me verraad en machteloos tegelijkertijd. Hoe zou ik haar vertellen dat ik niet hetzelfde voor haar voelde? En hoe zouden we ooit nog beste vriendinnen kunnen zijn?

Ik heb Hanne nu al maanden niet meer gezien, noch gesproken. Ik kan geen vriendin meer van haar zijn omdat ze niet meer is wie ik dacht dat ze was. Wel heb ik gehoord dat ze nu door het leven gaat als iemand die op meisjes valt en daarvoor ben ik trots op haar.

Christy, 22 jaar

Geschreven door Niki Waegemans