Mijn vriend kon in het begin geen erectie krijgen als ik erbij was. Hij kon maar niet begrijpen hoe dat kwam. 

“Ik heb nochtans zoveel zin”, zei hij telkens opnieuw. "Misschien moet ik mijn dokter wel om viagra vragen of zo”, zei hij. Dat leek me een gek idee. Hij kon wel een erectie kon krijgen als hij alleen was. Dus volgens mij waren het de zenuwen… Ik was nu eenmaal ook het eerste meisje met wie hij seks had. En doordat het de eerste keer niet wilde lukken, werd het alleen maar erger. Hij werd nog zenuwachtiger, waardoor het nog moeizamer ging. Hij probeerde mij wel te verwennen en stelde soms voor om me te vingeren. Maar ik had daar meestal weinig zin in omdat ik zag dat hij gefrustreerd was.

“We hoeven helemaal niet zonodig seks te hebben”, zei ik hem een volgende keer. En dat meende ik: ik vond het minstens even leuk om gewoon naakt met hem onder de lakens te kruipen. Soms lagen we dan gewoon zo een tijdje in ons blootje te knuffelen, zonder dat er iets meer gebeurde.

Op een keer vielen we zo in slaap. Toen we wakker werden, zag ik dat hij een erectie had. Ik besloot er niets over te zeggen, ik wilde er geen gedoe van maken. Zelf zweeg hij er ook over.

Een volgende keer kreeg hij al een erectie zonder dat we hadden geslapen. Deze keer probeer ik wel iets te ondernemen. Ik streelde wat over zijn borstkas en gaf hem overal kusjes. Toen ik daarna zijn penis in mijn hand nam, ging er even een schokje door zijn lichaam heen. Uiteindelijk heb ik hem afgetrokken en is hij klaargekomen.

Sindsdien gaat het beter en hebben we seks. Maar soms komt de onzekerheid toch opnieuw opzetten en lukt het weer eens niet. Dan verwent hij me op andere manieren. Soms vindt hij dat zo leuk, dat hij dan toch nog een erectie krijgt.

Roos, 19 jaar

Wanneer is geen erectie krijgen een probleem? En wat kan je eraan doen?