'Waarom zou je in godsnaam je borsten laten verkleinen?', 'Hoe groter, hoe geiler!', 'Geef anders maar wat overschot aan mij!' 

Het is maar een greep uit de smaakvolle opmerkingen die ik krijg wanneer ik iemand vertel dat ik aan een borstverkleining zit te denken.

Ik was één van de eerste meisjes in de klas met borsten. Hoewel dat op je 11de allemaal heel cool lijkt, besef je op je 13de dat je wel heel erg opvalt in de klas met je C-cup, terwijl je in je puberteit net zo anoniem mogelijk wil zijn. Plagerijen en opmerkingen, jongens die heel opvallend begonnen hijgen als je langsloopt, altijd een sport BH dragen in de hoop dat die alles wat platter drukt: dat is je middelbare schooltijd als je 'gezegend' bent met grote borsten.

Jammer genoeg zijn ze enkel blijven groeien en zijn ook de problemen die ze veroorzaken toegenomen in omvang. Ik ben vrij fijn gebouwd, dus mijn E-cup maakt dat ik elke dag thuiskom met enorme nek- en rugpijn, sporten is onmogelijk zonder minstens twéé sport BH's.

Maar ook de opmerkingen en het gestaar zijn enkel erger geworden. Soms heb ik heelder gesprekken met mensen die me niet één keer in de ogen hebben gekeken, en de hele conversatie tegen mijn borsten hebben gevoerd. Als ik een 16 haal op een examen, is dat niet omdat ik keihard geleerd heb, 'maar omdat ik de jongens wel in de strijd zal hebben gegooid'. Op TD's word ik minstens één keer 'per ongeluk' vastgegrepen op weg naar de toog.

Ik hou van mijn meisjes, maar ze maken me het leven onmogelijk zoals ze nu zijn. Het is goed geweest. Ik ben meer dan een wandelend stel borsten, en de rest van de wereld mag die Laurence ook wel eens zien!

Laurence, 19 jaar

Geschreven door Geertje De Backer