Enkele maanden geleden zat er een knap meisje op m’n trein toen ik van school naar huis ging.

Ik en mijn maten waren wat dingen over de lessen aan’t bespreken en ik had in de gaten dat ze meeluisterde en zat te lachen. Ik vond haar wel schattig en wou haar aanspreken, maar durfde niet met al m’n vrienden erbij. Ik wist ook totaal niet hoe ze heette of waar ze afstapte, dus dacht ik dat het bij een spijtig voorval ging blijven.

’s Avonds stuurde ze mij een berichtje via Facebook. Ik voegde ze gauw toe – hoe was zij in godsnaam aan m’n naam gekomen?! We wisselden gsm-nummers uit en zij wou wel eens op date, en toen heb ik een aantal fouten gemaakt…

Ik ben redelijk populair op school en op fuiven is er altijd wel een meisje dat ik kan kussen. Ik hoef nooit veel moeite te doen om iemand te krijgen en spendeer mijn tijd voornamelijk aan voetbal, want een vaste relatie wil ik niet. Meisjes zijn in mijn ogen gemakkelijk, en ik had ook zo’n gesprekken met het meisje van de trein, waar zij op afknapte. Ze zei altijd dat m’n ego veel te groot was en ons contact verwaterde, wat mij eigenlijk weinig kon schelen. Ander en beter dacht ik!

Laatst kwam ik haar terug tegen, en vernam ik dat ze een vriend had. Was dat even balen! Plots besefte ik hoe dom ik was geweest dat ik haar zomaar had laten gaan eigenlijk, en nu was ze gelukkig met een ander. Mijn nieuwe goede voornemen is dan toch dat ik me meer, en oprecht, ga openstellen voor leuke meisjes. Want nu kan ik nog stoere praat verkopen, als ze straks allemaal zo gaan denken gaat niemand nog met mij op date willen!

Christiaan, 19 jaar

Geschreven door Julie van der Weerden