In elk mensenleven zijn er een aantal zinnen die lastig zijn om uit te spreken.

Dat kan zijn omdat je hoopt op een specifiek antwoord, zoals “Wil je met mij trouwen?” of “Zin om eens af te spreken?”. Andere zinnen zijn penibel omdat er een zeker gevoel van schaamte mee gepaard gaat, zoals “Ik heb je bedrogen”, “Ik ben verliefd op iemand anders” of “Ik heb een soa”.

Die laatste is de enige waar ik tot nu toe ervaring mee had en de angst die ik voelde om het tegen mensen te zeggen was enorm. Mijn naam is Nick en ik ben 18 jaar oud. Ik heb als happy single de afgelopen maanden meer dan mijn best gedaan om te proeven van de vrijheid van het studentenleven. Ik heb niet echt stil gestaan bij het morele aspect van mijn nachtelijke escapades omdat ik vind dat zolang je allebei duidelijk communiceert over wat je wil er geen probleem is.

Aan één van die avontuurtjes heb ik echter een onaangenaam geschenk over gehouden, genaamd chlamydia.

Hoe en waar ik denk dat ik het heb opgelopen doet er niet veel doe aangezien ik vooral wil meegeven hoe het voelt om zoiets te moeten vertellen. Ik ben het redelijk snel te weten gekomen en heb eerst en vooral de persoon opgebeld van wie ik het, vermoedelijk, had gekregen. Er was bij de seks namelijk geen condoom aan te pas gekomen. Het was geen al te moeilijk gesprek aangezien we beide met hetzelfde probleem zaten. Je voelt je eigenlijk vooral dom en vraagt je af “Hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren”?

Je bent vooral bang dat mensen naar jou gaan kijken alsof je een vies iemand bent die stoute dingen heeft gedaan. Ik durfde het niet tegen mijn ouders en vrienden te vertellen omdat ik dacht dat ze teleurgesteld gingen zijn in mij. Maar uiteindelijk kon ik het ook niet blijven uitstellen omdat de behandeling van Chlamydia een antibioticakuur van 7 dagen inhoudt. Ik kon anders maar moeilijk uitleggen waarom ik niet dronk wanneer we op café gingen of waarom er medicijnen op mijn kamer lagen. En ja ik wilde het ook gewoon graag kwijt.

Tot mijn opluchting reageerde mensen een stuk positiever dan ik had gedacht. Mijn ouders waren vooral bezorgd om mijn gezondheid. Mijn vrienden waren geshockeerd dat een soa iets wezenlijks is dat ook in hun omgeving voorkomt. Ze hadden allerlei vragen en waren bang dat ze misschien ook iets ongewenst in hun lichaam hadden.

Uiteindelijk bleek mijn angst om het te vertellen voor een groot deel ongegrond. Het is zeker niet aangenaam en een gênant iets om mee te maken maar er niet over praten kan zo veel ergere gevolgen hebben dan enkele ontwijkende en afkeurende blikken. Na een week was ik weer kerngezond en voelde me best dapper dat ik de hele situatie met zo’n grote openheid had aangepakt.

Nick, 18 jaar

Geschreven door David Eeckhout