Mijn eerste echte relatie, superspannend. We zijn vaak samen, kunnen heel goed babbelen, lachen, onnozel doen. Alleen over seks zijn we het niet eens.

Je kent het wel, samen gezellig naar een film kijken, in elkaars armen. We doen dat best nog vaak en het is elke keer even gezellig. Tot het moment dat de film op z’n einde loopt, we in een diepe kus verzeilen en mijn vriendje plots vindt dat ik daarmee aangeef dat ik seks wil. Niet dus.

Wanneer ik hem dan zeg dat ik er nog niet klaar voor ben, kijkt hij even teleurgesteld, zegt dat het zeker niet erg is, dat hij wel geduld zal hebben en begint vervolgens een lange discussie over wat seks is en waarom hij het wel al wilt en ik niet. Hij vraagt hoe we ‘ons probleem’ moeten aanpakken, vanwaar mijn onzekerheden komen en geeft zijn eigen kijk op de zaak. Terwijl ik gewoon zin had om even te knuffelen. Zonder seks. En al zeker zonder een hele toespraak.

Ik voel me nog niet klaar voor seks en voor zover ik weet is daar niets mis mee. Mijn vriendje denkt anderzijds dat ik een of ander ongekend trauma te verwerken heb waardoor ik ‘zo lang’ nodig heb om ‘hem genoeg te vertrouwen’. Ik snap sowieso al niet waarom film kijken en knuffelen resoluut moet overgaan in seks. Misschien is het een of andere ongeschreven regel die ik heb gemist… Geen idee.

Alhoewel hij het niet helemaal gelooft, zal ik hem toch nog wel een paar keer moeten duidelijk maken dat, hoe meer zinloze gesprekken hij aangaat om mij ‘op mijn gemak te stellen’, hoe langer het zal duren eer ik ooit effectief zin zal hebben in seks.

Anouk, 17 jaar

Geschreven door Liza Noë