In het leven zijn er altijd een aantal momenten waarop je denkt: “ Hoe heb ik ooit kunnen denken dat dit een goed idee was?” In mijn geval was dat een relatie beginnen met mijn baas.

Een aantal maanden geleden begon ik als pas afgestuurde twintiger met véél ambitie aan mijn eerste vaste baan. Ik was net 24 geworden en had een vers diploma Master in de toegepaste marketing op zak. Al snel kreeg ik de kans om bij een groot reclamebureau te beginnen en ik hield mij voor dat het uitbouwen van mijn carrière op de eerste plaats kwam. Laat een cliché nu een cliché zijn want juist op dat moment viel ik als een kruiwagen volgeladen met bakstenen voor mijn nieuwe baas.

Al op de eerste dag zat ik achter mijn bureau weg te dromen en voortdurend te denken aan hem. Het duurde niet lang voordat iedereen het wist, ook mijn baas Sander. Gedurende een zekere tijd groeiden we schoorvoetend dichter naar elkaar toe, van gênant en onwennig lachen in de lift tot hormonaal stoeien. Drie maanden na ons eerste oogcontact was het zo ver. Op een ‘officefeestje’ vroeg hij mij ten dans en kusten we. Het klinkt als een onrealistisch sprookje uit een minder goeie meidenfilm maar zo voelde het ook aan, gewoonweg perfect.

Mijn verhaal gaat echter niet over die 6 fabelachtige maanden maar wat er gebeurde nadat het abrupt ten einde kwam.  Het was een pijnlijke break-up en plotseling was alle magie van samenwerken verdwenen en in de plaats kwam een onaangename werkomgeving met veel spanningen. Na het beëindigen van een intense relatie heb je nood aan afstand, je wil zo weinig mogelijk weten over het nieuwe leven van je voormalige partner maar dat is geen optie wanneer hij jouw baas is. Na enkele zeer zware maanden leek het beter tussen ons te gaan, we moesten elkaar niet meer ontwijken en konden gewoon met elkaar praten. Tot ik opnieuw begon te daten met iemand, blijkbaar was het verdwijnen van de hoop dat het ooit goed zou komen tussen ons een breekpunt. Plots veranderde zijn houding ten opzichte van mij, voor elke minuut die ik te laat was wees hij me terecht, alle ondankbare opdrachten belandden op mijn bureau, ik kon geen kant meer uit zonder dat hij mij tegenwerkte.

Na een aantal maanden in deze uitzichtloze situatie kon ik het eigenlijk niet meer aan, maar ik deed door omdat het een droomjob was die ik niet zo maar wou opgeven. Uiteindelijk hielden de pesterijen op, we gingen elk met ons leven verder en werden terug gewoon collega’s in plaats van exen met véél bagage. In mijn geval is alles dus goed afgelopen los van een intense 6 maanden. Verliefd worden heb je niet onder controle, de mensen die zoiets beweren houden zichzelf voor de gek. De enige raad die ik dus kan geven is: doe het rustig aan en wees zeker want het mengen van werk & privé is een gevaarlijk brouwsel.

Lenna, 25 jaar

Geschreven door David Eeckhout