Samen zijn met Toon is vermoeiend, heel vermoeiend zelfs. Op en neer, aan en uit, en wanneer we samen gaan slapen, weet ik nooit of we nog zullen wakker worden als koppel.

Toon en zijn ex waren een koppel sinds hun middelbare schooltijd. Drie maanden voor hun geplande huwelijk bleek dat zij hem al twee jaar aan het bedriegen was met een collega. Zes maanden na de breuk met Toon bleken ze getrouwd en een kindje te verwachten...
De meerderheid van hun vrienden kozen daarna de kant van Alexandra, en hij heeft echt moeten vechten om het appartement dat ze gekocht hadden te behouden. Sindsdien is Toon op zijn hoede, en heeft hij het erg moeilijk om mensen te vertrouwen. Maar hij is dat nu, na anderhalf jaar relatie, nog steeds voor mij. Iets waarmee ik het steeds moeilijker begin te krijgen.

Ik wist van Toon zijn verleden, en dat hij het moeilijk had gehad, dus ik heb hem echt zijn ruimte gegeven. Ik liet hém bellen of een berichtje sturen, we spraken af waar en wanneer hij dat wilde. Als hij twee weken niet van zich liet horen, was dat prima.
Maar na een half jaar van dit gedrag, begon ik het toch wat beu te worden. We zijn dan even uit elkaar gegaan, ik heb zelfs een tijdje een andere vriend gehad, maar het ging niet. We misten elkaar teveel. Ik wilde Toon terug nemen op voorwaarde dat we een echt koppel zouden zijn. Hij ging akkoord.

Dat is een tijdje goed gegaan, maar een paar maanden geleden vroeg ik of het geen tijd werd om te gaan samenwonen. Sindsdien is alles anders. Hij blijft weer vaker weg, is afstandelijker, stuurt doorheen de dag nauwelijks meer een berichtje. Maar wanneer hij 's avonds met tranen in zijn ogen aan mijn deur staat, dan vergeet ik alles, en hebben we sublieme seks. De volgende ochtend begint alles terug opnieuw. 

En dat is het probleem. Ik weet dat ik bij hem weg moet, want deze situatie is niet meer gezond voor mij. Ik begin aan mezelf te twijfelen, en ik wil ook vooruit met mijn leven. Onze vriendenkring begint samen te wonen, te trouwen, kinderen te krijgen... En Toon en ik blijven achter. Toon wil niets van dat alles, en ik wel.
Waarom ik dan blijf? Als we samen zijn, écht samen zijn, is het pure passie tussen ons. Dan kunnen we alles aan, lijkt de buitenwereld niet meer te bestaan, en dan heb ik het nog niet eens over de seks. Wat Toon met mij doet, en wat ik met hem doe, hebben we beiden nog nooit meegemaakt. Mindblowing is nog de beste omschrijving.
Dus ik blijf. Voor de passie, voor de seks, het gevoel niet alleen geliefd maar GEWILD te zijn. Je mag mij oppervlakkig noemen, maar eens je zoiets hebt meegemaakt.... Wie er ook na Toon zou komen, ik weet nu al dat ik me meteen ga vervelen, en dat ik Toon ga missen. En da's niet eerlijk, niet tegenover Toon en niet tegenover die andere man. Dus ik blijf. Nog even.

Daphné, 27 jaar

Geschreven door Geertje De Backer