Onlangs lag ik op mijn bed en besefte dat ik letterlijk en botweg seks nodig had. Ik voelde de behoefte aan iets raps en agressiefs, het beeld dat in me opkwam was dat van de Predator. 

En zo, met dat idee in het achterhoofd, ging ik onder de douche, waar dat brandende verlangen bleef, maar ik deed er niets mee. Hierna zette ik mij op mijn bed, gewikkeld in een handdoek. Ik keek naar mezelf in de spiegel en probeerde het signaal dat mijn lichaam uitschreeuwde te interpreteren. Er ging wat tijd over en stilaan voelde ik dat het gevoel veranderd was, wat ik wilde was een knuffel, een vrouw die er gewoon voor mij zou zijn, die met mij op bed zou liggen. Wat ik ‘liefde’ zonder seks noem, iemand die naast me kan liggen als we naar een film kijken zonder de nood om te praten. Ik vroeg me op dat moment ook af waar de grens tussen de twee ligt. Heb ik nood aan seks of aan liefde?

En in mijn wirwar van gekke en krankzinnige gedachten, begon ik te bedaren en dacht ik dat wat je echt nodig hebt iemand is waarmee je over dit alles kan praten. Waarom hebben zoveel mensen dezelfde behoefte en blijven we toch uit elkaar?

Ik voelde hoe het verlangen mijn lichaam verliet. Toen ik jonger was ging ik dan altijd de deur uit om te wandelen, rookte ik een sigaret of luisterde ik naar mijn lievelingsgroep. Nu weet ik het niet meer. Misschien zoek ik een onmogelijke balans tussen drie dingen: iemand om me seks te geven als ik er nood aan heb, iemand die me knuffelt, en een vriendin om een ​​wandeling mee te maken, mét ijsje, als ik er even tussenuit wil. Idealiter zoek ik eenzelfde persoon die deze rollen kan vervullen, zo wordt seks liefdevol, zo heeft die affectie iets sensueels en kunnen uitjes soms samenvallen met een teken van affectie.

Ooit hoop ik dat ik die balans bereik, iemand waarwee ik op de wip kan zitten om dan op dezelfde hoogte te eindigen zonder dat onze voeten de grond raken, de perfecte balans.

 Rosa, 25 jaar

Geschreven door Simon Herteleer