Iedereen zoekt op een bepaald moment in zijn leven wel naar iets dat hij is kwijtgeraakt. Iets waar je ooit verkeerdelijk van dacht het niet nodig te hebben. 

Mijn grootste zoektocht tot nu toe is die naar een meisje dat ik ooit heb gekend. Sommige personen leven lange tijd alleen in je herinneringen. Mensen die je ooit hebt gekend maar nu alleen nog in je gedachten rondlopen.Vaak is die herinnering ook vervormd, het beeld dat je schept is ontleend aan een notie van de werkelijkheid maar niet aan het echte leven. We doen dat elke dag, een boek dat je ooit eens las en geweldig vond, een reis die onvergetelijk lijkt of een gerecht dat je zintuigen zodanig prikkelde dat het nog steeds natintelt.

Alleen wanneer je dat boek dan opnieuw wil lezen blijkt het niet zo goed te zijn geschreven, je was de vorige keer een stuk jonger en zag de gebreken nog niet. Je smaakpatroon is veranderd en het gerecht dat eens zo lekker was is nu een aanslag op je mond. Daarom kijk ik eigenlijk nooit terug naar het verleden. Sommige zaken zijn mooier in je hoofd en je doorprikt ze beter niet.

Een maand geleden liep een kortstondige relatie op de klippen. Wederzijds gebrek aan vonken en vuur zorgde daarvoor. Op weg naar huis droomde ik weg tegen het raamkozijn van het bijhorende tramzitje waar ik op zat. In mijn gedachte belandde ik bij Christie, het mysterieuze meisje waar ik op 16-jarige leeftijd stiekem verliefd op was. Ze nam elke dag dezelfde tram als mij en gedurende een kwartier kon ik haar van op een afstand bewonderen. Het duurde een paar maanden voor ik eens naast haar kon en durfde gaan zitten. We lachten vriendelijk naar elkaar maar zeiden nog niets, dat was een stap die enkele weken later pas werd genomen. Geleidelijk aan kwamen er meer woorden uit mij die ze altijd met een bedeesde glimlach beantwoordde. Het was vaak het hoogtepunt van mijn dag maar elkaar echt leren kennen is er nooit van gekomen.

Plots zat ze niet meer op mijn tram. Eerst dacht ik dat ze ziek was maar na een maand sloeg de hoop om in teleurstelling. Ik zag Christie nooit meer terug en de herinnering aan haar bevond zich reeds in een doffe uithoek van mijn geheugen. Thuis besloot ik alle informatie die ik nog kon oproepen te bundelen en haar te zoeken op Facebook. Tot mijn grote verwondering vond ik haar direct, duidelijke profielfoto en bijna al haar gegevens waren toegankelijk voor onbekenden (handig voor mij maar geen slim plan).

Je zou denken dat de volgende stap makkelijk was maar het slagen van mijn zoektocht stelde mij voor een moeilijke keuze. Moet ik mijn herinnering aan haar inruilen voor de realiteit of koesteren als een mooie anekdote uit mijn jeugd? Misschien was ze helemaal niet grappig en zelf ronduit lomp met gruwelijke ideeën over hoe de wereld er moet uitzien. Wie weet is het een saaie huisvrouw met kinderen of nog erger, heeft ze totaal geen idee meer van wie ik ben?

Langs de andere kant wordt ze misschien door één klik op de muis ooit wel de moeder van mijn kinderen (eerst een jongen en dan twee meisjes) of is ze schatrijk en krijg ik als haar beste vriend elk jaar voor mijn verjaardag een prachtig cadeau.
Het punt is dat ik het niet weet want al twee weken lang staar ik elke dag naar haar profiel en beweeg de cursor twijfelend op en neer. Ooit komt de dag dat ik een keuze maak maar ik denk niet dat die voor vandaag is.

Hannes, 23 jaar

 

Geschreven door David Eeckhout