Ik heb een leuke jongen leren kennen. Of dat dacht ik toch. Hij woonde in dezelfde straat als ik en de eerste keer dat ik hem zag, voelde ik al vlinders in mijn buik.

Ik zag hem al een hele tijd elke ochtend, maar we lachten enkel naar elkaar, we hadden nog nooit echt gepraat. Tot ik hem tegen kwam op een fuif en onmiddellijk die vlinders weer voelde. Met zijn glinsterende ogen kwam hij naar me toe en zei: ‘Hé, jij bent mijn buurvrouw, toch?’ Verlegen antwoordde ik dat ik inderdaad zijn buurmeisje ben. Vanaf dat moment hebben we een hele avond gepraat. Ik was nog maar 15 jaar en dit was de eerste keer dat een jongen echt interesse in mij toonde. En hij was niet zomaar een jongen, hij was lief en zag er goed uit. Het enige minpuntje dat ik kon bedenken, was dat hij 5 jaar ouder is.

De volgende dag spraken we om 20u af in de speeltuin een paar straten verder. Toen ik aankwam, zat hij me op te wachten op een bankje. Terwijl ik naar hem toe wandelde, zag ik dat hij een fles vast had. Hij stak deze snel weg toen hij me zag. Ik vond dit wel een beetje vreemd, maar maakte me er niet echt zorgen over. We hadden een hele fijne avond en toen we afscheid namen kuste hij me plots. Ik had nooit gedacht dat mijn eerste kus met hem zou zijn. Maar ik was heel blij dat dat wel het geval was.

Een paar dagen later was ik een hele avond alleen thuis. Ik verwachtte niemand, dus toen om 22u de bel ging, was ik een beetje argwanend. Ik keek eerst door het venster zodat ik kon zien wie er voor de deur stond. Viktor was wel de laatste persoon die ik had verwacht daar te zien staan. Snel opende ik de deur en vroeg ik of hij wou binnen komen. Ik dacht dat we weer een gezellige avond zouden hebben. Niets was minder waar.

We zaten net neer in de zetel toen hij me begon te kussen. Niet lief en teder, zoals de vorige keer, maar opdringerig. Er kwam een heel sterke geur uit zijn mond. Ik bedacht dat het sterke drank was. Hij begon ook over mijn borsten te wrijven. Ik verschoot hiervan, ik wilde dit helemaal niet. Ik maakte me los uit zijn armen en schoof wat verder van hem af in de zetel. Ik zag zijn blik veranderen, hij noemde me een trutje en probeerde me terug naar hem toe te trekken. Toen ik zei dat ik het gewoon rustig aan wilde doen, luisterde hij al niet meer. Hij zat in zijn tas te rommelen en haalde een soort van zwarte tape te voorschijn. Viktor probeerde de tape over mijn mond te plakken, en hield mij met zijn andere arm in bedwang. Ik begreep het nog niet helemaal, maar raakte in paniek. Ik probeerde me te verweren, maar hij was te sterk. Ik ben verkracht door Viktor.

Achteraf voelde ik me vies en beschaamd, schuldig ook. Hoe kon ik zo stom zijn te denken dat hij echt interesse in mij had? De eerste dagen wilde ik het aan niemand vertellen. Zolang ik maar deed alsof er niets gebeurd was, was het ook niet gebeurd. Het leek ook niet echt, ik had het precies gedroomd. Maar ik kon niet meer gewoon praten, denken of lachen. Mijn ouders begonnen zich ongerust te maken, en ik hield vol dat ik gewoon ziek was. Ik ging een tijd niet meer naar school. Op een dag heb ik het aan mijn moeder verteld, ik kon het niet meer voor me houden. Hoe verschrikkelijk ik dat moment ook vond, ik ben blij dat ik het gezegd heb. Mijn ouders steunen me, ik volg nu therapie. Victor is nooit gestraft geweest, ook dat probeer ik te verwerken. Hij woont niet meer bij ons in de straat. Stilaan gaat het beter, al heb ik nog een weg te gaan.

Anne, 18 jaar

Geschreven door Tine Oyen