Al mijn vrienden zitten op Tinder. Meisjes, jongens, holebi of hetero, iederéén. Alleen ik wil niet.

Mijn hele leven ben ik meer dan mollig geweest. Hoewel ik van iedereen hoor dat ik 'echt een heel mooi gezichtje heb', en 'me heel goed weet te kleden', ben ik me echt wel bewust van het feit dat ik nu eenmaal geen slanke den ben.

Heb ik vriendjes gehad? Yep, meer dan één. Ben ik dan nog maagd of zo? Nee, al een hele poos niet meer. Zit je slecht in je vel? Allesbehalve. Waarom heb je dan geen Tinder? Kijk, ik ben niet naïef. Tinder is gewoon een oppervlakkige boel, toch? Je ziet wat foto's van mensen, en besluit dan of je wel geïnteresseerd bent? Nee bedankt! Ik verspil mijn tijd niet aan al die onnozelheid!

Dat is het verhaal dat ik bij mijn vrienden ophang. De werkelijkheid is dat ik op zich goed in mijn vel zit, maar geen tijd en zin heb in afgewezen worden. Natuurlijk worden alle mooie meisjes aangevinkt, waarom niet? Maar wat met de lelijke meisjes? De dikke meisjes? Ik zit in een overwegend mannelijke studierichting en mag tijdens de pauze nogal wat gesprekken aanhoren. Want dan zit iedereen op Tinder. 'Maar allez, sowieso niet!' 'Jakkes, wie wilt die nu in zijn bed hebben liggen?' 'Oh meiske, gij geeft het maar beter op, gij geraakt nooit van 't straat!'

Ik wil zo'n dingen niet horen over mezelf. Ik heb lang genoeg gewerkt om mezelf en mijn gewicht te aanvaarden, maar ik ben nog niet zeker genoeg. Als je na een paar weken geen match hebt, dan is het toch duidelijk? Niemand voelt zich tot je aangetrokken, je bent afstotelijk.
Wat andere mensen denken, vind ik nog steeds belangrijk. Op Tinder is alles anoniemer, kunnen mensen beter achter je rug om kletsen. In het echte leven word ik ook veroordeeld, maar dan wel in stilte.

Dus nee, geen Tinder voor mij . Zo zeker ben ik nog niet van mezelf...

Ellen, 22 jaar

Geschreven door Geertje De Backer