Ik spuwde mijn cappuccino uit over mijn lievelingstrui toen mijn vriendin belde om te zeggen dat ze een relatie heeft met mijn ex.

Herinneringen aan mijn jeugdliefde, mijn hopeloze crush, onze eerste keer, onze romantische strandwandelingen flitsten voorbij als een herbeleefd einde. Ik geloof dat mijn zombie-esque lichaamstaal honderd maal meer zei dan het gebazel dat ik uitkraamde aan de telefoon "Tuurlijk, als jullie elkaar graag zien." Terwijl het verraad langzaam mijn borstkas binnensijpelde, als het gif uit een vervloekte pijl.

Haar enthousiasme was niet in te tomen. "Toen waren we op zijn kamer, elkaar knuffelend, en heb ik hem gekust. Het was zo leuk." "Ik ben blij voor je." Hello, I'm dying here. Het enige wat nog ontbrak was een gedetailleerde beschrijving van welke richting hun tongen uit draaiden en waar zijn erectie tegenaan porde. Een waarschuwing was fijn geweest - zo'n vuurpijl voor het schip volledig gezonken is en het onafwendbare drama helemaal voltrokken: Titanic-stijl.

Een paar weken eerder had ze me nog verzekerd dat ze absoluut niet geïnteresseerd was in hem, lachend, alsof ik met totaal-niet-haar-type had gedatet. Liefde is onverwacht en plots, maar ik heb enkele weken en een paar kilo chocolade nodig gehad mezelf er van te overtuigen dat het verliefdheid zou kunnen zijn. Niet dat ik een claim op hem heb, gelukkig niet, en ik neem het haar ook niet kwalijk dat ze voor hem gevallen is - ik ken immers zijn troeven. Maar het voelt raar dat alles wat ik zei om uit te huilen bij haar gebruikt is voor haar eigen troost.

Het is even vreemd dat alles wat ik tegen hem zei nu ineens informatie voor twee is. Als ik nu aan hun denk, kan ik me enkel nog inbeelden hoe ze een kolonie baby's maken, de ene na de andere. Alle andere informatie is uit mijn geheugen gewist. Ik ben nochtans geen bezitterig of jaloers kreng, ik kom enkel wat meer voor mijn gevoelens uit.

Ik heb geprobeerd de kwelling te onderdrukken maar ben er tot nu toe niet in geslaagd. Nu heb ik twee exen: een ex-vriend en een ex-vriendin.

Lotte, 19 jaar

Geschreven door Idelies Philips