Ik ben nooit een enorme Lady Gaga-fan geweest, maar heb sinds haar performance op de Oscars mijn mening herzien.

31 december 2018. Ik ging Nieuwjaar vieren bij vriendinnen en had tegen mijn ouders gezegd dat we gewoon bij Klaartje thuis zouden eten en spelletjes spelen. In werkelijkheid aten we, verzamelden we alle drank die we stiekem gekocht hadden en trokken we de stad in om naar het vuurwerk te gaan kijken.

Om 2 uur 's nachts blijken al mijn vriendinnen plots weg te zijn uit het danscafé waar we beland waren, dus besloot ik, ladderzat, ook te gaan.
Vanaf daar ben ik het allemaal een beetje kwijt. Het volgende wat ik me herinner, is dat ik huilend op de stoep zit, terwijl een paar meisjes de politie bellen.

De politie bracht me naar het ziekenhuis en contacteerde ook mijn ouders. Blijkbaar was ik huilend teruggevonden, terwijl ik enkel kon stamelen 'dat ik niet wilde' en 'dat hij weg moest gaan'. Zelf herinner ik me enkel flarden van een man die mijn arm inhaakte, mijn borsten betastte en mijn handen in zijn broek probeerde schuiven. 
Na onderzoek bleek dat ik 'vermoedelijk' niet verkracht was.

Ik probeerde heel hard te vergeten wat er gebeurd was, al was dat niet zo eenvoudig. De politie contacteerde me drie keer voor een robotfoto, ondanks mijn duidelijke 'ik herinner me niets'. Later zouden ze zeggen dat de zaak geseponeerd werd.

Mijn ouders drongen aan op een gesprek 'met hen, of met een psychologe', mijn vriendinnen stuurden af en toe een appje, maar zwegen dan, uit schaamte en onwetendheid. Ik was kwaad op alles en iedereen omdat ze me niet met rust lieten en maakte continu ruzie. Wat er die avond gebeurd was, sloot ik op in een kistje in mijn hoofd. De sleutel gooide ik weg.

Tot Lady Gaga met dat nummer het slot van de kist openramde. Mama stond meteen thuis toen ik haar hysterisch huilend opbelde, en alle woede, wrok, spijt en schaamte eindelijk een uitweg vonden.

Ik heb jaren gezwegen: ik was dronken, ik liep zonder panty over straat, ik was zelf heel flirterig die avond. Maar bovendien vond ik dat ik mezelf geen slachtoffer mocht noemen: ik kon me niets herinneren, was niet verkracht en dus had ik geen recht op sympathie en begrip...

Nu weet ik wel beter: het was niet mijn schuld, en ik bén een slachtoffer. Ik ben niet verkracht, maar wel degelijk aangerand. Maar meer dan een slachtoffer ben ik een vechter. Wat er die nacht gebeurd is, is me altijd blijven achtervolgen. Met het optreden zag ik dat ik niet alleen was, dat er zoveel meisjes én jongens zoals ik zijn. 

Volgende week ga ik naar een psychologe, en kan ik beginnen aan mijn verwerkingsproces. 
Het is gebeurd, maar ik kom hier doorheen.

Jelena, 20 jaar

Geschreven door Geertje De Backer