Omdat ik al een paar maanden een vriendje heb, vroeg ik vorige week aan mijn vader of ik met de pil mocht beginnen. 

Aan de ongemakkelijke uitdrukking op zijn gezicht, zag ik dat hij die vraag liever nooit gehoord had. Vrouwenzaken zijn bij ons thuis altijd wat moeilijk te bespreken. Sinds mijn moeder overleden is, moet ik voor alles, van tampons tot anticonceptie, bij mijn vader aankloppen. Leuk is anders, maar ik ben het ondertussen gewoon. Aan mijn vaders blik te zien, gold dat niet voor hem. 

Ik had verwacht dat hij er een beetje moeilijk over zou doen, maar dat was helemaal niet het geval. Hij wou het gesprek duidelijk zo snel mogelijk van tafel hebben, en stuurde me dus meteen naar de huisarts. Hij dacht waarschijnlijk dat die met mij wel het gesprek over seks zou hebben dat hij zo krampachtig probeerde te vermijden. 

Toen ik twee dagen later thuiskwam van school stond er op het aanrecht in de keuken een doosje condooms. Zomaar, in het midden van de keuken. Ik dacht dat mijn vader misschien een nieuwe vriendin had en wel heel nonchalant was geweest met het uitpakken van de boodschappen. 

Met een lichte schrik om het hart, want ik wil net zomin iets horen over zijn seksleven dan hij over het mijne, belde ik mijn vader op. Nietsvermoedend nam hij enthousiast op. Ik viel meteen met de deur in huis en vroeg wat die condooms op het aanrecht betekenden. “Die zijn voor jou”, antwoordde hij doodleuk. Ik schaamde me dood, maar eigenlijk was ik ook wel een beetje blij. Nu hoefde niemand zich nog zorgen te maken. Mijn vader niet, ik niet en mijn vriendje niet. 

Johanna, 17 jaar

Geschreven door Lisa Dierickx