Mijn vriendin en ik zijn beiden wat laatbloeiers. We zitten in ons laatste jaar aan de Universiteit van Antwerpen en hebben een job in de aanbieding.

Toch zijn we dit jaar pas begonnen met daten, en zijn we daarom ook elkaars eerste liefje. Mijn ouders waren natuurlijk zeer blij, ook omdat mijn toekomst nu pas echt tot zijn recht komt, zowel voor mijn omgeving als voor mezelf.

Na een paar maanden was iedereen heel benieuwd om mijn vriendin te ontmoeten en per toeval gebeurde dat afgelopen zomer ook. Ze kwam bij mij eten en terwijl mijn ouders ’s avonds naar hun wekelijkse zangkoor repetitie gingen, keken mijn vriendin en ik een film in de zetel. Van het één kwam het ander en al snel verplaatsten we de locatie naar boven. Omdat we allebei nog wilden wachten is er echter niks gebeurd. Na al dat gezoen en gefriemel zijn we wel in slaap gevallen in elkaars armen. Toen we wakker werden was het al bijna ochtend en was het duidelijk dat mijn vriendin haar bus niet meer zou halen.

Omdat ik nog nooit in zo’n situatie terecht was gekomen, en mijn ouders dus ook niet, was de situatie nogal ongemakkelijk toen mijn vriendin ’s ochtends ineens mee aan de ontbijttafel zat. Mijn ouders gedroegen zich geforceerd vriendelijk en mijn vriendin was zenuwachtig aan het aftellen voor haar eerste bus terwijl ze staarde naar het croissantje dat voor haar lag. Toen ze eindelijk naar huis vertrok, werd pas duidelijk hoe mijn ouders echt dachten over haar eenmalige, niet geplande overnachting.

Ik had verwacht dat ze kwaad zouden worden, maar in plaats daarvan vertelden ze me dat mijn vriendin altijd welkom was. En dat als ik condooms zou willen, ik het gewoon moest vragen, of op het boodschappenlijstje zetten. Ongemakkelijker kon echt niet voor mij. Ik ga een top carrière tegemoet dus ik denk dat ik ook wel in staat ben om mijn eigen condooms te kopen moest ik ze nodig hebben.

Luk, 23 jaar

Geschreven door Sara Mae