Waarom kan bij het daten niemand rechtuit en onbevangen zijn? Dat vraag ik me soms af.

Ik ben nu 26 en het loopt niet bepaald van een leien dakje om een leuke kerel te ontmoeten. Wonen in een rasechte studentenstad is een voordeel, dus ga ik er regelmatig uit.

Op een dronken avondje leerde ik Joeri kennen, een sympathieke marketing-student. Zijn openingszin “Hej, ik ken jou van ergens denk ik!” vond ik niet meteen origineel, maar hij had wel iets, en ik had te veel gedronken. Hij vertelde honderduit over z’n favoriete sport en weer besefte ik dat ik op voetballers viel. Op het einde van de avond kusten we en wisselden we gsm-nummers uit.

De volgende dagen sms'ten we voortdurend en zagen (oké, kusten) we elkaar regelmatig op feestjes. Hij was aangenaam gezelschap, ik vond hem knapper worden met de dag, kortom : dit was “boyfriend-material”! We hadden ook serieuze gesprekken over onze exen en hij liet duidelijk merken dat hij het niet zag zitten toen ik vertelde dat ik graag een jaartje naar het buitenland wou trekken.

Ik kreeg dus wel de indruk dat hier iets uit kon bloeien. Ik wou met hem ook eens op een echte date, want we zagen elkaar enkel als we veel te veel gedronken hadden. Hij moest beseffen dat ik zonder drank ook best leuk ben!

Op date zijn we nooit geraakt want er kwam altijd iets tussen. Dan was hij ziek, dan was hij een afspraak vergeten of had nog schoolwerk. Ik voelde dat er iets niet klopte, maar elke keer dat ik dacht “oke, hij heeft geen interesse in me” stond hij halfdronken in het midden van de nacht aan m’n deur te bellen.

Eén keer liet ik hem slaperig binnen en hadden we seks. Het was echter veel minder leuk dan dat ik me had voorgesteld. Hij kwam immers altijd erg zelfzeker over maar uiteindelijk moest ik die nacht alles zelf doen.

Niettemin vond ik ons gedoe nog altijd wel gezellig en wou ik er zeker mee verder doen. Ik wilde er gewoon niet te veel over nadenken.

We spraken opnieuw af voor een date, maar op het laatste moment kreeg ik een stom sms'je: “Ik ga eerlijk tegen je zijn Julie, ik heb je graag maar meer ook niet! Wanneer ik bij je ben voel ik me goed, maar in het weekend mis ik je nooit ofzo. Dit zijn slechte tekens…”

Ik begreep er niets van. We deden alles rustig aan en hadden een leuke tijd en plots moest hij het verpesten met een “serieuze” sms over het feit dat hij me nooit miste. We waren toch nog geen koppel?! We hadden gewoon plezier! Maar de boodschap was duidelijk…

Ik reageerde er amper op en enkele dagen later begon hij me weer te sms'en in het midden van de nacht, berichtjes… Ik heb er niet meer op geantwoord, ik ben te oud geworden voor zo’n gezever.

Misschien begrijp ik de mannen minder en minder, of wordt het altijd ingewikkeld als er seks bij komt kijken, ik weet het niet. Maar het lijkt alsof het op je zestiende wel allemaal makkelijker ging!

Julie, 26 jaar

Geschreven door Julie van der Weerden