We hebben allemaal weleens een walk of shame gedaan, niet...? De volgende ochtend maken dat je wegkomt en hopen dat niemand je ziet...

Je kent dat: je loopt op straat en je ziet twee mensen intens zoenen. Maar écht zoenen. Alsof ze hun laatste seconde met mekaar spenderen. Alsof ze van elkaar gescheiden zullen worden voor de rest van hun leven. Zó intens zoenen dat je jezelf betrapt op een neerbuigende blik waar 'huur toch een kamer!' vanaf druipt. Wel, ik was drie jaar geleden één van deze twee waar mensen vol walging naar keken. 

Het was Oudejaar en hoewel ik dit normaal nooit vier, wilde ik eens iets totaal anders gaan doen. M'n nichten namen me mee op sleeptouw richting centrum van 't stad om uit te gaan. Ik zat in een populair café toen één van mijn nichten bij mij kwam. Ze vertelde dat ze net bij vrienden was gaan eten, dat ze daar de perfecte jongen voor mij had ontmoet en dat hij ook nog kwam. En dat hij een beetje arrogant was. Mijn nicht kent me goed; ze weet dat ik elke keer voor veel te zelfzekere types val. Zo geschiedde: die jongen kwam toe en m'n nicht duwde hem nogal klungelig naar me toe. Hij was knap, ontzettend grappig en heel zelfzeker van zichzelf. We raakten aan de praat en ik was meteen onder de indruk van zijn persoonlijkheid. Hij leek zo ongelooflijk zen en op z'n gemak met wie hij was en ik hing aan zijn lippen. Na een vijfentwintigtal minuten chitchat over koetjes en kalfjes dronk hij z'n glas in één teug leeg, keek me met een mysterieuze blik in de ogen aan en leunde voorover waarbij hij zei: 'Wat denk je, zijn we hier weg?'

Mijn benen werden week en ik gooide mijn control issues overboord. Ik kuste m'n nichten gedag en beloofde hen dat ik zou sms'en als ik veilig thuis was. Onderweg naar z'n huis duwde hij me af en toe tegen een muur of in een verlaten steeg en stonden we te zoenen als twee bakvissen. Eigenlijk was het niet zoenen, 't was 'muilen'. Een vreselijk woord dat wel perfect beschrijft wat wij deden. Eén keer hoorde ik effectief iemand 'in godsnaam, huur toch een kamer jullie twee!' naar ons roepen. Toen we eindelijk aankwamen bij hem thuis - iets waar we twintig minuten langer over gedaan hadden dan nodig - zetten we het spelletje van op straat verder. Ik bespaar je de details, ik kan echter wél zeggen dat ik een fan-tas-tische nacht heb gehad!

Tot ik de volgende ochtend een kanjer van een walk of shame moest doen natuurlijk.... Gelukkig zag ik onderweg nog drie andere meisjes die duidelijk dezelfde jurk aanhadden als de avond ervoor, ook zij moesten de straat op met restjes left over make-up en een coupe 'pas geneukt'. Oef!

Luna, 21 jaar

Geschreven door Thalia Gerarts