Ik zat op de trein richting Oostende, daar woon ik. Niks speciaals, want ik maak elke dag gebruik van het openbaar vervoer. 

Toch werd deze reis net iets specialer dan de andere dagelijkse ritjes. Dit dankzij de knappe jongen die recht tegenover me kwam zitten. Hij was adembenemend mooi en al snel leek het erop dat hij ook zo over mij dacht.

Het viel me op dat hij naar me keek op een andere manier. Niet zoals de kaartjesknipper die me wel vaker een strenge blik toewerpt omdat hij me verdenkt van zwartrijden. Een goedkoper studententicket mag je namelijk maar tot je 26ste gebruiken en zo blijkt heb ik als 22-jarige vrouw al rimpels voor iemand van 27.

Schuldig voelde ik me nochtans wel, want ik werd opgewonden van een jongen die ik niet kende. Mijn vriendje had het moeten weten. Zou hij dat ook doen met onbekende vrouwen?

Minstens om de twee minuten hadden we stiekem oogcontact en af en toe lachte hij naar me. Zo puberaal, maar zo spannend. Niemand anders op de trein had het in de gaten en dat maakte me nog meer zin krijgen in hem. Het was warm en ik had een rokje aan. Ik was er honderd procent zeker van dat hij al naar mijn glad geschoren benen had zitten staren.

Daarom liep ik opeens naar het toilet om er mijn slipje uit te doen. Ik kon het niet geloven dat ik dat durfde. Voor ik het wist zat ik voor hem met mijn benen open. Hij kon alles zien en dat verklaart waarom oogcontact plots niet meer aan de orde was. Maar de jongen wist duidelijk geen blijf met zichzelf.

Hij pakte zijn rugzak en stapte op. De conducteur kondigde zijn halte aan. Of hij daar echt woonde zal ik nooit weten, want misschien was ik even te ver voor hem gegaan? In ieder geval, wanneer er plots geen knappe jongen meer voor je zit en je hebt geen onderbroek aan op de trein, dan lijkt Oostende plots heel ver.

Sas, 22 jaar

Geschreven door Niki Waegemans