Maak je contact met een mogelijke partner, dan worden steeds een aantal stappen doorlopen. Het start bij het uitzenden van signalen en eindigt als het goed zit bij een lichaamsdans.

Stap 1: signalen

Oogcontact is van cruciaal belang. Het is het eerste signaal om interesse duidelijk te maken. Er zijn nog andere vormen van lichaamstaal die de ander ‘iets’ laten vermoeden, zoals een blik, maar ook een glimlach, een scheef houden van het hoofd of een ‘hair flip’, waarbij de vrouw met de hand door het haar gaat en het hoofd naar achter werpt.

Stap 2: het contact

Hierop volgt logischerwijs een poging tot het starten van een gesprek. Iemand – en meestal is dat de jongen – moet letterlijk de eerste stap zetten. De openingszin is daarbij veel minder belangrijk dan vaak gedacht wordt. Het is ‘niet meer dan een hulpmiddel om het eerste contact te leggen’. Geforceerd moeite doen om creatief te zijn is niet nodig, want daardoor krijgt die eerste zin meer gewicht dan hij eigenlijk heeft. Brutale formuleringen schrikken vrouwen meestal af.

Stap 3: toon interesse

Is de ander geïnteresseerd in een gesprek, dan geldt er een belangrijke regel: het gesprek moet op hem/haar gericht zijn, op zijn of haar interesses en voorkeuren. Een ononderbroken gesprek over jezelf is niet verleidelijk. De meeste vrouwen knappen af op een man die weinig blijk geeft van nieuwsgierigheid. Wil je verleiden, dan moet je de ander de ruimte geven om een zelfportret te schetsen.

Stap 4: de lichaamsdans

Als het gesprek de goede richting uitgaat, kan er tussen de twee gesprekspartners een soort van harmonie in het gedrag ontstaan. Ze beantwoorden de bewegingen van de ander. Bijvoorbeeld: de vrouw neemt haar glas vast, de man doet dat ook. Of hij leunt wat naar voor, zij volgt. Enzovoort. Heeft de vrouw interesse in haar partner, dan worden deze gedragingen complexer en herhalen ze zich vaker. De twee stemmen dus niet alleen het gesprek op elkaar af, maar ook hun lichamen communiceren. Later volgen ook ‘toevallige’ aanrakingen.