Vaginale afscheiding of witverlies is het witte vocht en slijm dat je soms in je onderbroek terugvindt. Zoiets is heel normaal. Als het opdroogt, wordt het soms wat geel.
Deze tekst is voor iedereen met een vagina. Vaak gaat het over cisgender vrouwen: dat zijn mensen die bij de geboorte als meisje zijn aangeduid en zich later ook vrouw voelen.
Maar ook als je een trans man, non-binaire persoon of intersekse persoon bent, vind je hier nuttige info over witverlies. Je lichaam kan dan wat anders reageren, maar de basis is vaak dezelfde.
Normale afscheiding is doorzichtig of wit. Ze is vloeibaar, slijmerig of dik en plakkerig. Soms lijkt ze op plattekaas.
Ze ruikt meestal een beetje zuur of heeft geen geur.
De afscheiding is niet normaal als:
Je vagina maakt vocht aan om gezond te blijven. De afscheiding beschermt tegen infecties en voorkomt uitdroging. Het is dus een goed teken dat je lichaam voor zichzelf zorgt.
Nee. En dat hoeft ook niet. Afscheiding hoort bij je lichaam. Je wast het makkelijk uit je ondergoed en het laat geen vlekken na.
Vocht uit je vagina is bij iedereen anders. De hoeveelheid, kleur en hoe het eruitziet veranderen ook door:
Vaak begint dat kort voor je eerste menstruatie. Dan maken je eierstokken meer vrouwelijke hormonen aan.
Tijdens je vruchtbare jaren heb je meestal meer afscheiding.
De pil zorgt vaak voor minder schommelingen. Zonder pil verandert je afscheiding meer tijdens je cyclus.
Tijdens een zwangerschap is er meer afscheiding, na de menopauze minder. Je vagina wordt dan droger.
Meestal zijn infecties de oorzaak. Bijvoorbeeld:
Vaak verandert de afscheiding dan van geur, kleur of hoe het aanvoelt. Je kan ook buikpijn hebben, bloedverlies of pijn bij seks.
Ga naar de dokter als je twijfelt. Behandeling is vaak eenvoudig. Soms moet je sekspartner ook behandeld worden.
Alleen als je:
Soms zien dokters het probleem meteen.
Vaak doen ze een inwendig onderzoek met een spreider of eendenbek. Dat is een speciaal instrument om je vagina open te houden. Zoiets kan een beetje ongemakkelijk zijn, maar doet geen pijn.
Soms bekijken dokters een staaltje onder de microscoop of sturen ze het naar het labo.
Als ze vermoeden dat je een soa hebt, kunnen ze vragen om je sekspartner ook te onderzoeken.