Ik wil de aandacht vestigen op een fenomeen dat met uitsterven wordt bedreigd: het gesproken woord. Dit kadert binnen een veel breder maatschappelijk probleem, de teloorgang van het sociale contact.

Mensen vervreemden steeds meer van elkaar. Ze communiceren enkel nog via schermen en weloverwogen woorden. Ik ben iemand die graag praat,en vind dat een jammerlijke evolutie.

Je kent het waarschijnlijk wel: je leert iemand vluchtig kennen, wisselt telefoonnummers uit en vervolgens bouw je een soort van vertrouwensrelatie op via sms. Het gaat allemaal zo makkelijk, je kan nadenken over wat je zegt, iets grappigs opzoeken en vervolgens versturen. Het lijkt allemaal zo aanlokkelijk maar toch wil ik dit gebeuren met luide stem aanklagen. Deze manier van met elkaar omgaan zorgt ervoor dat er een kloof ontstaat tussen weldoordachte artificiële versies van onszelf en de prachtige natuurlijke schepsels met al zijn gebreken die we echt zijn. Het feit dat we goeie en slechte kanten hebben maakt juist dat we elk een unieke cocktail zijn die we zelf kunnen mengen en verbeteren.

Zelf behoor ik tot een generatie jongeren die een jeugd heeft gehad met en zonder sociale media. Om een afgelijnde groep te maken, de mensen die geboren zijn tussen 1985 en 1995. Als ik in mijn jeugd contact wou met iemand moest ik er in realtime mee spreken. Nu zijn er zo veel manieren van contact waarin er geen gesproken woorden aan te pas komen dat het lijkt alsof mensen het praten verleren. Heb je het nog niet gemerkt in ons straatbeeld? Mensen die je niet kent moet je blijkbaar zoveel mogelijk vermijden, een memo die ik duidelijk heb gemist. In een auditorium of klaslokaal naast iemand gaan zitten is uit den boze, minstens één en liefst twee stoelen tussenlaten aub. Iets wat ik pertinent weiger te doen, ach de geest van jeugdige rebellie is reeds lang heengegaan. Ik gooi mijn frustraties wel op een internetforum, onder een anonieme naam (Socialrebel23).

Ik vind het gebrek aan open en toevallige sociale contacten vooral zonde voor de liefde. Spontane ontmoetingen in een park, mensen die elkaar omverlopen en dan samen de boodschappen oprapen, dezelfde doos cornflakes vastpakken in een supermarkt of reizigers die zij-aan-zij wachten op een vertraagde trein. Hollywood regisseurs van de 21ste eeuw wees gewaarschuwd want er wacht jullie een moeilijke taak nu de eeuwenoude vijver vol liefdesclichés aan het uitdrogen is. Vanaf nu begint elke film met een persoon achter een scherm. Bijvoorbeeld op de trein, aan het mailen met een onbekend iemand aan de andere kant van de wereld terwijl de persoon die naast hem/haar zit, wordt genegeerd. Het is allemaal de schuld van Meg Ryan en Tom Hanks, de eerste filmsterren wiens hart sneller ging slaan door een digitale boodschap.

Pas op; begrijp mij niet verkeerd, ik heb niets tegen online daten om een eerste drempel te overwinnen. Het reeds heengegane programma Msn Messenger heeft veel prille tienerromances, ook bij mij aangewakkerd. Uren heb ik vol smacht gestaard naar de toch wel simplistische lay-out van dat chatprogramma en ik ben het na al die jaren nog steeds dankbaar. Het punt dat ik wil maken is dan ook niet tegen digitale contacten maar dat er vandaag de dag te weinig contacten plaatsvinden in de tastbare wereld.

Je hoeft de computer niet bij het groothuisvuil te zetten na het lezen van deze aanklacht. Wat ik vraag is simpel, schuw het menselijk contact niet de volgende keer dat iemand je aanspreekt. Wees jezelf wanneer je woorden uitwisselt, doe eens gek en zet je naast iemand in het auditorium zonder een stoel als sociale buffer. Wie weet is het verhaal dat er uit voortkomt wel een clichématige Hollywoodfilm waard!

Oscar, 22 jaar

Geschreven door David Eeckhout